Inmiddels ben ik alweer een aantal dagen in Nl. Heel apart. Na een mooi en goed afscheid op Bonaire en een relaxte vlucht kwam ik maandagmiddag aan op Schiphol. Het was tof om iedereen weer te zien. De afgelopen dagen ben ik bij mijn ouders geweest en heb ik langzaam weer kunnen wennen aan Nl. Ik denk natuurlijk nog vaak aan Bonaire, maar kan me ook richten op alle dingen van Nl. Ik heb wat Papiamentse CD's, dus mijn Papiamentu kan ik mooi bijhouden...;-)...  

 

Vanaf nu zal ik deze log niet meer gebruiken. Bedankt voor jullie berichtjes op deze log!  

Van de gasten in het centrum hoor ik tegenwoordig bijna dagelijks de zin: 'Je dagen zijn geteld'. Daarmee wordt bedoeld dat mijn dagen op Bonaire bijna voorbij zijn. Raar idee hoor. Het leven is hier voor mij zo normaal geworden. Ik heb het werk van Krusada in mijn hart gesloten. Ik geniet nu extra van alle mooie momenten en mensen. Want, voor ik het weet ben ik weer in Nederland (en moet ik truien kopen... ). Gelukkig weet ik dat God overal dezelfde is. Of ik nu in Nederland ben of op Bonaire.

Dit wordt mijn laatste week werken bij Krusada. Daarna heb ik dan nog een week om alles af te ronden. De laaste weken ben ik taken al aan het overdragen aan collega's, dus ik bouw eigenlijk rustig af op het centrum. Dat is wel lekker hoor. Anders wordt het aan het einde allemaal zo stressen. Ik moet zeggen dat ik het leuk vind om iedereen weer te zien in Nederland, maar dat ik het ook moeilijk vind om hier afscheid te nemen.

 

Ik heb laatst mijn Antilliaanse kookkunsten vergroot. Ik heb een hele ochtend met een gast in de keuken gestaan op het centrum (iedere dag heeft een van de gasten de taak om te koken voor de hele groep) en heerlijk vis gebakken, een vissaus gemaakt en natuurlijk funchi. Funchi wordt gemaakt van maismeel en wordt een soort 'taart' (platte koek). Er zit van zichzelf weinig smaak aan, maar in combinatie met de vis en de saus vind ik het lekker. Dus in Nederland kan ik jullie allemaal de Antilliaase keuken laten proeven. Een ding, wees niet bang voor vissenogen, vissenkop en veel bot...  

Vandaag was een bijzondere dag. Gerty, een van de medewerkersters van Krusada, vliegt vannacht naar Nederland. Madelon, Gerdien en ik besloten om als onderdeel van het afscheidsritueel een medley te schrijven. Het leek ons een goed idee om de medley te schrijven tijdens een lunch in een plaatselijke eetgelegenheid. Vol goede moed gingen we aan de slag. Tot onze verbazing komt Johan Cruijff ineens binnen lopen. Onze concentratie nam af en ook de creativiteit-level daalde. Madelon en ik besloten om de medley dan maar af te maken aan het strand (we hadden immers vrij vandaag). Maar voordat we naar het strand gingen, wilden we de koningin toezwaaien. Zij komt ook niet iedere dag op Bonaire. Dus wij scheurden op onze mountainbikes naar de plaats waar zij aan zou komen. Mooi moment. We konden haar van heel dichtbij zien. Op Bonaire gaat het allemaal nog zonder hekken....Toch bijzonder dat ik de koningin nu voor het eerst in mijn leven in levende lijve heb ontmoet! Ik kan je zeggen: dat geeft toch een apart gevoel...:-)...

Goed, aan het strand kregen we geweldige inspiratie. 's Avonds hebben we het lied ten gehore gebracht op het 'afscheidsfeestje' (waarom heet zoiets een feestje?) van Gerty. Gerty wilde graag met het hele team een ijsje eten bij een bepaalde eetgelegenheid. Dus wij daar heen. En je raadt het al: Johan Cruijff zat daar wederom. Zoiets maak je toch ook nooit mee? Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik waarschijnlijk al veel BN'ers ben misgelopen, aangezien ik hen nooit herken.

En toen kwam toch het afscheidsmoment. Onder een bijna volle maan, zei ik Gerty gedag. Over een maandje zal ik haar weer zien waarschijnlijk! Inmiddels ben ik op het centrum beland om een slaapdienst te draaien.

Ik hoorde trouwens dat ik een kort moment te zien was op het filmpje dat 05 november uitgezonden is. Ik heb het zelf nog niet gezien, maar jullie misschien wel!

In de kerkelijke gemeente die ik hier bezoek staan de maanden september en oktober in het teken van familie. En daar hoort een familiedag bij! Samen met een vriendin bezocht ik deze familiedag (twee weken geleden alweer). En het was leuk! Op een gegeven ogenblik was daar het moment aangebroken om spellen te doen. En niet zomaar spellen: stoelendans, zaklopen, touwtrekken, met tennisbal en lepel lopen..). Stoelendans was toch echt wel het toppunt. Waar in Nederland iedereen angstvallig en rustig om de stoelen heen loopt, dansen de mensen hier. De naam stoelenDANS wordt eer aangedaan. Zo mooi om te zien. Iedereen gaat dansend en swingend om de stoelen heen! Stoelendans heet hier ook gewoon stoelendans. Niks geen vertaling.

Op het moment dat ik dit schrijf, word ik belaagd door beestjes. Een soort van vliegende mieren maar dan anders. Heel vreemd. De regentijd is begonnen en spontaan komen er beestjes. Niet een paar, maar echt veeeeel. Dat gebeurt ook ineens. Binnen vijf minuten ligt het kantoor vol met beestjes. Hoe ze met zulke grote getalen binnen komen is me overigens een raadsel. Ik slaap hier vannacht (ik heb slaapdienst), dus ik ben benieuwd. Ik ga zo eerst maar eens proberen de beestjes te verwijderen. Dat wordt lastig want het zijn er veel veel. Het inmiddels wel tijd om mijn matrasje op te zoeken. Een van de gasten werkt als visser en ik moet om 04.30 uur de deur voor hem open doen. De overige gasten staan om 06.00 uur op. Iedere keer is het weer een dilemma of ik wel of niet verder ga slapen...

Afgelopen maandag ben ik weer begonnen met werken. Ik zit er direct weer helemaal in; alsof ik geen twee weken vakantie heb gehad. Grappig hoe snel dat gaat. Ik vind het leuk om weer lekker aan te slag te gaan. De overgang van het knoekleven naar het vrijwilligershuis gaat mij iets minder gemakkelijk af. Ik moet zeggen dat ik het hier erg druk vind (we wonen nu met 11 mensen!) en ik hou niet zo van troep… Je kunt je voorstellen dat het in een huis met 11 mensen niet altijd even schoon en opgeruimd is. Slapen op een slaapkamer met 4 andere mensen is ook weer even wennen. Maar goed, ook dit heeft weer twee kanten. Het is namelijk wel gezellig om met elkaar in een huis te leven. In huis doet een heus darmvirus de ronde. Afgelopen zaterdag heeft een van de gasten een feestje gegeven ter ere van zijn verjaardag. Daarvoor had hij speciaal een geit van zijn knoek gehaald, deze geslacht en vervolgens klaargemaakt op de bbq. Na de weeksluiting werd de geit geserveerd en velen hebben hiervan gesmuld. Echter niet zonder gevolgen. Gasten en medewerkers rennen regelmatig naar de toilet. Ik was er die avond niet aangezien ik toen nog vakantie had, dus ik heb gelukkig nergens last van.

Gisteren hebben Lydia en ik bij een Antilliaans gezin gegeten. De dochter van het gezin is een vriendin van ons. Het was echt zo leuk! Die mensen hebben een keuken in de tuin, met daarin een heuse steenoven! Echt gaaf om te zien. In Nederland zie je dat denk ik alleen nog in musea. Terwijl we in de tuin zaten te wachten, stond de moeder in de keuken en bakte een cake in de oven. Ik denk dat in die oven wel eten voor 100 mensen past, zo groot! De vader van het gezin heeft die oven zelf gebouwd. Ik kan me nu dus een betere voorstelling maken van de zogenaamde steenoverpizza...

De afgelopen twee weken heb ik vakantie gehad. Marieke, een vriendin uit Nederland, is een weekje langs gekomen. We hebben echt een leuke tijd gehad en ik ben helemaal ontspannen. Ik merkte dat ik de eerste dagen van mijn vakantie echt moeite had om het werk los te laten, maar toen Marieke kwam ging dat een stuk gemakkelijker. Nu heb ik nog drie dagen vakantie en dan begin ik weer met werken. Ik heb er wel weer zin in. Twee weken vakantie is lang genoeg geweest.

 

Intussen heb ik ook mijn verjaardag gevierd! Het toppunt van deze dag was toch wel dat ik een Antilliaanse bolo (=taart) kreeg van een vriendin. Haar moeder had deze bolo gemaakt en hij was erg mooi. Stel je voor: een cake in tulband vorm, met wit spul bestreken en daar bovenop roze roosjes...echt leuk! Dat is toch weer eens iets anders dan een Hema-taart.

Ik heb ook een heel gaaf cadeautje gekregen van een aantal teamleden: een schilderijtje van mijzelf. Dit moet nog gemaakt worden, dus dat betekent dat ik binnenkort een keer kan gaan poseren. Echt lachen! Ben erg benieuwd naar het resultaat hoor!

Bedankt voor al jullie kaartjes!

Ai, ik heb deze blog afgelopen tijd echt verwaarloosd. Ernstige zaak. Daarom nu een berichtje op Dia di Boneiru voordat ik ga slapen. Ik ben nu op het centrum en ben net gearriveerd voor een slaapdienst. Normaal zijn slaapdiensten van 14.00 uur 's middags tot de volgende dag 14.30 uur. Ik vind dat altijd een lange en vermoeiende dienst. Sinds september draai ik geen hele slaapdiensten meer! Ik ben dus vandaag begonnen om 22.30 uur en werk dan tot morgen 14.30 uur. Het aantal uren dat ik per week werk blijft hetzelfde, het is alleen anders verdeeld. Morgen moet ik om 04.30 uur opstaan omdat een van de gasten als visser werkt. En als visser kun je natuurlijk niet om 08.00 uur beginnen. Alle tijd dus morgen om rustig wakker te worden voordat alle andere gasten om 06.00 uur op zullen staan.

 

Sinds eind augustus woon ik voor een maand samen met Gerty en Lydia in het huis van collega's die op verlof zijn in Nederland. Ik vind het heerlijk! Het is een heel rustig plekje en even niet met 9 anderen in een huis wonen is best fijn. De rust wordt af en toe verstoord door de pick-up van het centrum die langs rijdt onder luid geroep van onze namen...haha...Het huis ligt aan dezelfde weg als het centrum ligt en regelmatig komt de pick-up met gasten langrijden. Met het centrum bedoel ik trouwens Krusada. Als ik het woord centrum hoor denk ik aan Krusada, maar ik denk dat dit voor jullie iets minder logisch is. Daarnaast lopen er rond het huis wat ezels rond. Nooit geweten dat een ezel niet echt 'ia' zegt, maar eigenlijk een heel grappig, hijgerig geluid maakt. Het lijkt wel een beetje of ezels ademhalingsproblemen hebben als ze 'ia-en'.

Ik ga de dingen waarderen die in Nederland heel normaal voor me waren; een eigen slaapkamer, eigen boodschappen e.d. Het komt trouwens heel goed uit dat ik daar heel september ook kan wonen, want eind september komt een vriendin uit Nederland langs! Echt heel erg gaaf. Ik heb er veel zin in. We wonen dan samen in het huis...ideaal.

 

Het team is inmiddels uitgebreid met meer mannen. Ook op het centrum zijn de laatste week veel nieuwe gasten gekomen! Heel gaaf, want een tijdje hadden we maar een kleine groep mannen opgenomen. Maar nu is daar gelukkig verandering in gekomen.

 

Ik hoop de komende tijd weer wat regelmatiger van me te laten horen via deze blog!

Inmiddels zijn we helemaal gesetteld in ons nieuwe huis. Lydia en ik hebben laatst prachtige Antilliaanse gordijnen gekocht voor in de slaapkamer. Met rose bloemen en een mooi randje aan de bovenkant (je weet wel, zo'n overlap). Helemaal echt.

 

Afgelopen week ben ik samen met een collega naar Rooi Lamoenchi geweest. Dit is een kunuku. Het is een groot stuk land aan de oostzijde van de Bonaire, waar een oud landhuis op staat. De mensen die dit beheren hebben het helemaal in ere hersteld. Het landhuis is opgeknapt, en het enorme oppervlakte aan grond wordt onderhouden. Het is een prachtige plek. Een collega van mij kent de eigenaren goed. Samen met deze collega heb ik hier een nachtje geslapen.

Wat een rust! Het was zo heerlijk! Met de auto zijn we er naartoe gereden door de knoek, over zandpaden. Op het moment dat je de auto stil zet, hoor je echt de stilte. 's Middags zijn we naar de zee gelopen. En tot onze verbazing stonden we ineens op een golfbaan. De enige golfbaan die Bonaire rijk is. We hebben even met een golfspeler gesproken en zijn nu op de hoogte van de 'handicaps' in het golfen. Deze golfbaan is wel even anders dan de golvende, groene banen in Engeland, stel ik mij zo voor. De zee aan de oostkant is wild en dat vind ik een geweldig gezicht. De zee doet mij altijd mijmeren.

Toen het nog licht was, hebben we gecontroleerd of de stroom werkte. Er is een zonnepaneel op het dak van het huis bevestigd, zodat er stroom is. Alles deed het. Dus toen het donker was (en het is daar natuurlijk echt donker aangezien het in de middle of nowhere is), hebben we de accu aan gezet en vervolgens het licht. Maar geen enkel licht verlichte de donkere ruimte. De accu leek toch niet helemaal te werken zoals het hoorde. Dus toen zijn we in het donker op zoek gegaan naar alle kaarsjes die het huis rijk was. Hoeveel licht een kaarsje geeft in zo'n donkere ruimte! 's Avonds genoten van een prachtige sterrenhemel. Vervolgens heerlijk geslapen met alle deuren en ramen van het huis open. Echt waar, ik heb volgens mij nog nooit zo diep geslapen hier op Bonaire. Het zal wel komen door de rust en natuur. 's Ochtends heel vroeg opgestaan en als eerst naar buiten gegaan om door de natuur te lopen. Ondertussen kwam de zon op. Mooi! Toen snel naar terug naar het huis gerend, want het begon te regenen. 'Gedoucht' met emmers water. Echt back to the basics dus. Ik kan daar echt van genieten. Vooral in de ochtend wordt je echt omringd door geluiden uit de natuur; zingende vogels, de zee, geiten en ezels. Om 08.00 uur kwam ik volledig ontspannen en relaxed op mijn werk aan...